Afscheid nemen....

Door walteij op dinsdag 18 oktober 2016 21:49 - Reacties (15)
Categorie: Mijmeringen, Views: 3.310

Ik schrijf dit op de avond waarop we uitvaart van mijn schoonvader hebben gehouden.
Vandaag om 12:00u was de dienst, hij is vorige week woensdag rond 17:30u overleden.

De sepsis (bloedvergiftiging) was op maandag via antibiotica goed verholpen, hij had helaas nog wel veel problemen met zijn nieren en zijn hart.
Hiervoor heeft hij ook enkele dagen aan een dialyse apparaat gelegen. Verder werden zijn bloeddruk en hart via medicatie gaande gehouden, ook kreeg hij nog steeds zuurstof toegediend.
Op dinsdagmiddag kwamen we (mijn vrouw, schoonmoeder en ikzelf) weer op bezoek, het viel ons op dat het dialyse apparaat was losgekoppeld. De verpleegkundige kwam vrij snel bij ons langs om te melden dat de arts een gesprek met ons wilde hebben. kort samengevat: Dat gesprek was geen pretje.
De arts gaf aan dat zijn hart nog maar op 15% van de capaciteit functioneerde. Zijn hartritme was wel goed, maar het pompen van het hart was ernstig verzwakt. Mijn schoonvader heeft 25 jaar geleden een hartinfarct (gevolgd door een hartstilstand) gehad.
Van wat we nu terug kunnen rekenen, lijkt het er op alsof hij in het afgelopen jaar enkele erg lichte infarcten heeft gehad, waarvan hij zelf maar erg weinig heeft gemerkt.
Door de sepsis heeft zijn hart (maar ook andere organen) een flinke tik gekregen. De arts gaf aan dat zij hier niets aan kunnen doen.
Hartkleppen zijn te vervangen, hartritme is met een pacemaker te corrigeren, maar een niet functionerende hartspier (ofwel hartfalen) is alleen te repareren met een ander hart en daar was hij te oud voor (bijna 74).
Ze wilden nog met wat andere medicatie kijken of er wat te herstellen was en de arts gaf aan dat hij dagelijks een gesprek met ons wilde hebben.

Op woensdag waren we dus weer aanwezig, waarbij de arts meldde dat er geen vooruitgang was geboekt, sterker nog, het hart was zelfs iets achteruit gegaan. De arts gaf dus ook aan dat de enige reden dat mijn schoonvader nog leefde de medicatie en beademing was en dat er geen enkele hoop op genezing was.
Hierop zijn we direct de familieleden gaan bellen, zodat zij afscheid konden nemen (enkele waren al op dinsdagavond langs gekomen). Om iets na 17:00u is de beademings apparatuur en de hartmedicatie verwijderd, waarna hij erg spoedig (en pijnloos) is overleden.
Overigens grote complimenten voor de volledige medische staf va het ziekenhuis, zij waren erg meelevend, vriendelijk, hulpzaam en vooral alleen aanwezig wanneer dat nodig was.

We hadden met een aantal mensen binnen het gezin al enkele dingen in gang gezet, omdat we wisten dat de overlevingskansen klein waren. Toch moest er ook nu nog erg veel geregeld worden.
Volgens ons is dit nu allemaal redelijk goed geregeld en als we nog ergens tegen aan lopen, weten we ook waar we moeten zijn en met wie we contact kunnen opnemen.

Vandaag dan de uitvaart, mijn schoonvader was vrij duidelijk, hij wilde gecremeerd worden.
We hadden besloten om geen condeolance te houden vooraf, omdat mijn schoonmoeder het al moeilijk genoeg had en twee keer de confrontatie aangaan was geen prettig idee.
Wel wilden we als directe familie (zijn broer en zus, vrouw, 3 dochters met partners en onze 2 kinderen) samen nog een laatste afscheid nemen en de kist sluiten.
Zo kwamen we rond 11:30 aan in het crematorium. Uiteraard lieten we mijn schoonmoeder als eerste op de kist aflopen. Onze oudste zoon (8 jaar) liep met haar mee. Samen namen ze opa's hand, waarna mijn schoonmoeder begon te huilen. Op dat moment voelde ik mij trotser dan ooit op mijn zoon.
In plaats van mee te gaan huilen, deed hij zijn arm om oma heen en ging haar troosten. Hij hield zich echt even groot voor haar en was even een enorme steun voor haar.
Vlak daarna kwamen we allemaal rond de kist staan. Onze jongste zoon (3 1/2), heeft opa nog een zoen gegeven, terwijl de rest ook op zijn of haar eigen manier afscheid nam. Hierna hebben zijn dochters en zus samen met onze zoons de kist gesloten.

Toen de dienst eenmaal was begonnen, brak de oudste, hij begon eerst voorzichtig te tranen, maar na enige tijd hield hij het niet meer en begon hij ook echt serieus te huilen. Hij kwam bij mijn vrouw op schoot zitten en samen hebben ze elkaar door deze moeilijke tijd geholpen.
De jongste zat bij mij op schoot, ook droevig omdat opa weg was, maar nog niet hetzelfde besef als de oudste.

Na de dienst hebben we natuurlijk alle handjes geschud en alles maar weer over ons heen laten komen. De oudste slaapt vannacht bij oma, de jongste gewoon thuis, die heeft last van zijn buik en heeft wat koorts (ieder verwerkt het op de eigen manier zullen we maar zeggen).
Morgen ga ik weer aan het werk, hopend dat ik wat afleiding kan vinden en de afgelopen 12 dagen een beetje kan verwerken voor mezelf.

Ik wil de tweakers community graag even bedanken voor de vele reacties op mijn vorige blog. Het schrijven van dat blog heeft voor mezelf erg veel duidelijkheid en rust gegeven. Sterker nog, ik heb er de kracht uit weten te putten om er voor mijn vrouw, haar moeder en zussen te zijn. Om ze te steunen waar mogelijk en zelfs even af en toe de redelijkheid zijn in een emotionele achtbaan.
In mijn vorige blog schreef ik ook over 2 andere mensen die op dat moment erg slecht lagen. Mijn oud collega zal mee gaan maken wat ik 6 jaar geleden heb mee gemaakt. Zijn vader heeft besloten dat zo verder leven geen optie is en heeft ervoor gekozen om zijn leven te laten beŽindigen.
Allerlei papierwerk wordt op dit moment in orde gemaakt, voordat wordt overgegaan tot palliatieve sedatie (ofwel: verdoven totdat uiteindelijk de dood optreedt). Het zal enkele dagen tot misschien wel 2 weken duren voordat ook hij zijn laatste adem zal uitblazen.
Mijn vriendin heeft afgelopen zaterdag afscheid van haar moeder genomen, 11 weken nadat ze dit ook al voor haar vader heeft moeten doen.

Ik weet het, ik val in herhaling, maar echt waar: GODVERDOMME, OKTOBER IK HAAT JE!!

Waarom ik oktober haat.

Door walteij op zondag 9 oktober 2016 22:21 - Reacties (32)
Categorie: Mijmeringen, Views: 6.326

Ja ik weet het, direct een erg sterke titel. Maar geloof me, oktober is enige gehate maand voor mij.
Ik vrees ook dat dit een behoorlijk epistel gaat worden, maar ik moet dit nu eindelijk eens van me af schrijven.

Het begon allemaal zo’n 8 jaar geleden, mijn moeder kwam enkele weken na mijn verjaardag (die in september is) op bezoek en had slecht nieuws te vertellen. Ze had kanker, de artsen wisten zeker dat ze dit konden behandelen. Mijn moeder had net een nieuwe partner gevonden en ik en mijn vriendin hadden een half jaar eerder ons eerste kind gekregen.
Ze had dus meer dan voldoende om voor te knokken en zou er dus ook helemaal voor gaan. Chemotherapie, bestralingen, operatie, heel de rataplan onderging ze in de daaropvolgende maanden, met als resultaat dat ze in mei schoon werd verklaard. Uiteraard wel regelmatige controles, want deze smerige ziekte kan altijd weer terug komen.
Dit bleek (uiteraard) ook bij mijn moeder het geval te zijn. Terwijl ik samen met mijn vriendin alles aan het plannen was voor de bruiloft die we gingen plannen, waarbij mijn moeder als bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand het huwelijk zou voltrekken, kregen we in februari van 2010 te horen dat de K terug was. Ook nu wilde mijn moeder kostte wat kost er weer alles aan doen om dit te overwinnen. Dus opnieuw de hele molen in.
In mijn omgeving heb ik vaker met deze ziekte te maken gehad, en mijn persoonlijke ervaring was toen al, als het terug komt, is er vaak nog maar weinig aan te doen. Ik ging dus (binnenvetter en eigenwijs als ik ben) stevig in de ontkenningsfase. Ging bijna niet op bezoek bij mijn moeder, immers, als ik het niet zie, is het er niet (of in ieder geval niet zo erg). Ik had wel een (in ieder geval voor mijn toenmalige gevoel) geldig excuus, ik woonde immers ruim 100 km verderop. Uiteraard ben ik wel een paar keer na de chemotherapieŽn op bezoek geweest, waarbij ze op een gegeven moment zei dat ze ons huwelijk (dat in november 2011 gepland stond) echt niet zou halen. Dat was wel even confronterend, maar wel nodig. Ik heb haar toen ook gezegd dat ik dat begreep, dat ik hoopte dat ze er over heen zou komen, maar ook wel wist dat de kans daarop erg klein was.

Enkele weken later werd ze verplaatst van het ziekenhuis in Veldhoven, naar een hospice in Eindhoven. Het was toen vlak voor mijn (en haar) verjaardag.
Enkele weken later, op 19 oktober, gaf mijn moeder aan dat ze het einde echt zag naderen. Ze wilde niet alleen sterven, dus zijn we (haar broers, zussen en aangetrouwde familie, mijn zus met haar man, mijn broer met zijn vrouw en ik) een waakdienst gestart. Mijn vriendin bleef thuis, omdat we de kleine (die toen net 2 ½ jaar oud was) niet met de wake en de daarbij horende stress wilden confronteren. Mijn moeder kreeg een sterk slaapmiddel toegediend, waarmee ze eigenlijk volledig onder zeil moest raken en ze dus uiteindelijk pijnloos zou overlijden. De eerste dagen was dit absoluut niet het geval. Ze was onrustig, kwam regelmatig bij haar positieven en werd dan huilend wakker. 1 nacht zat ik met een tante te waken, waarbij ze ineens overeind kwam, begon te huilen en hardop riep: “Ik heb er genoeg van, ik wil gewoon dood, ik wil dit niet meer.”
Het enige dat ik nog kon zeggen was: “Dan ga je, stop er mee. Het is mooi geweest. We snappen het allemaal. Ook ik, zelfs als ik dat niet eerder zo duidelijk heb gezegd.”
Ik geloof dat dit op vrijdagnacht was. Na deze woordenwisseling was ze ineens een stuk rustiger. Ze sliep in ieder geval nu door. Onze wake hebben we natuurlijk doorgezet.

Tussendoor zijn we (haar vriend, mijn broer, zus met partners en ikzelf) nog naar de natuurbegraafplaats gegaan waar ze begraven wilde worden. Doelloos rondlopen daar, om een mooi plekje te vinden. Na verschillende plekjes die allemaal wel aardig waren, brak de zon door. Deze scheen op een mooie plek, maar eigenlijk niet meer bijzonder dan vele andere plekjes. Het was hier wat rustiger. Belangrijker vonden wij wel, dat de zon nu precies op een plek scheen waar ťťn kastanjeboom keurig in 3 loten uitschoot. Dat vonden we wel treffend voor haar 3 kinderen (ondanks dat we van Eijk heten). Er waren trouwens ook helemaal geen eiken op de begraafplaats.

Op donderdagochtend merkten we dat haar ademhaling wat oppervlakkiger begon te worden. Die dag was ik samen met mijn zus overdag aanwezig. We werden afgelost door mijn broer en een tante. Even een kort gesprek hoe het ging, wat wij dachten, het gebruikelijke “als er iets veranderd, bel je meteen he, dan komen we er aan” en we stapten in de auto om wat te gaan eten en te slapen.
Vlak voordat we naar bed wilden gaan, ging de telefoon. Kom maar naar de hospice, want de ademhaling wordt steeds zwakker en we denken niet dat ze de ochtend gaat halen.
De rest van de familie was ook al ingelicht, maar zouden nog niet komen. De nacht heeft ze gehaald, op vrijdag ochtend om ongeveer 8:00u was bijna de hele familie in de hospice aanwezig. Ik, mijn broer, zus en hun partners waren even naar een ontspanningsruimte gegaan, om te overleggen hoe nu verder. Ik had mijn vriendin een smsje gestuurd dat het nu echt bijna zover was.
Toen we terug kwamen, waren we net op tijd om haar laatste ademhalingen mee te maken. Ik heb haar een knuffel gegeven en haar bedankt voor de mooie tijd samen. Heb me omgedraaid, ben in tranen uitgebarsten heb een van mijn tantes geknuffeld en kreeg spontaan een bloedneus.
Hierop ben ik de kamer uitgegaan. Ik hoorde later van verschillende mensen dat ze een traan over mijn moeders wang zagen rollen toen ik de kamer uit liep en dat ze was gestorven nog voordat de deur dicht viel. Op 29 oktober 2010 is mijn moeder rond 08:30 overleden.

De poeha hierna, hebben we allemaal in een halve roes beleefd. Omdat ze wist wat er stond te gebeuren, had zij zelf al een hele hoop geregeld. De kerk was geregeld, inclusief zo ongeveer de hele mis. Ze had zelf al iemand uitgezocht die de begrafenis zelf moet leiden (mijn moeder deed zelf dit werk ook voordat ze ziek werd, dus ze wist aan wie ze haar en onze wensen kon overlaten).
Alles was hiervoor dus goed geregeld.

Na een rouwperiode denk je dan toch dat het wel weer gaat. Iets meer dan een jaar na haar overlijden ging ik met mijn vriendin trouwen. Na mijn verjaardag werd ik wat humeuriger en wat sneller geÔrriteerd. Mijn collega’s op het werk merkten dit ook, maar zeiden niets. Ikzelf kreeg in oktober toch wat twijfels over het trouwen, maar na wat intern gemopper en wat overleg met mezelf, kwam ik tot de conclusie dat dit gewoon kwam, omdat ik zenuwachtig was, zoals vast iedere andere man dit is voordat hij in het huwelijksbootje stapt (mijn vriendin en ik waren dat jaar toch al 10 jaar samen en woonden ook al 8 jaar samen), maar toch weet ik alles aan de huwelijkszenuwen.
De trouwdag was ook goed geregeld, ik moest even een traantje wegpinken, toen de ambtenaar mijn moeder benoemde tijdens de plechtigheid, maar ook die droeve noot ging relatief snel voorbij.

Weer een jaar verder. Mijn vrouw vertelde me in augustus dat ze weer zwanger was. Er was dus een tweede kind op komst. Reden dus voor groot geluk in het huis. Maar opnieuw werd ik na mijn verjaardag humeuriger en kortaf. Ik merkte ineens ook dat ik me ging storen aan dingen bij mijn (nu dus) vrouw, waar ik me eerder nooit aan stoorde, sterker nog, die karaktertrekjes waren jarenlang datgene dat me tot haar aantrok. Ik kon het ook nu niet direct linken aan het overlijden van mijn moeder (toen dus alweer 2 jaar geleden). Het plezier in mijn werk werd minder en ik merkte dat mijn collega’s ineens wat afstandelijker werden, terwijl ik eerder juist altijd de go-to-guy was voor vragen of problemen. Ook naar klanten toe was ik niet meer zo toegankelijk als ik eerder was. Mijn manager heeft me daar toen op gewezen op een hele correcte manier. Wij prikte toen ook heel even de periode aan en dat het pas 2 jaar geleden was dat mijn moeder was overleden. Ik deed dit schouderophalend af en zei, ja, dat is alweer zo lang geleden. De tijd vliegt he. Niet begrijpend waarom hij me even vreemd aankeek, ging ik weer verder met mijn werk.

In maart 2013 werd onze tweede zoon geboren. Uiteraard waren we alle twee dolgelukkig. De maanden vlogen voorbij vol plezier en we genoten met volle teugen van onze twee zoons. De oudste deed zijn uiterste best om goed voor zijn kleine broertje te zorgen. Hij wilde een goede grote broer zijn. Tot en met september was ik de hele tijd in de zevende hemel, ondanks het soms slaaptekort, de poepluiers, de huilbuien en de drukte op het werk.

Tot mijn verjaardag weer voorbij was. Wederom werd ik depressiever. Ik merkte bij mezelf, dat ik soms compleet verkeerde dingen over mijn vrouw dacht. Hield ze nog wel van mij, was dit tweede kind geen ultieme poging om onze relatie te redden, groeiden we nu echt zo ver uit elkaar? Ging het dan na ruim 12 jaar en een kort huwelijk toch helemaal mis?
Koppig, eigenwijs en binnenvetter die ik ben, hield ik dit lange tijd voor mezelf, tot vlak na 29 oktober. Ik barstte vlak voor het avond eten in tranen uit, toen ik aan haar vroeg of we even konden praten. Ze wist niet wat haar overkwam. Ik, die altijd zo koeltjes en kortaf deed, die zijn gevoelens eigenlijk nooit durfde tonen, barstte ineens in het niets in tranen uit. We hebben het er die avond nog eens rustig over gehad, nadat de kinderen naar bed waren gegaan. Ze verzekerde mij er van dat al die vreemde gedachten van mij, niet in de buurt van de waarheid lagen en dat ze zeker niet dacht aan ‘laatste reddingsmiddelen’ een ‘relatie die op springen stond’ en dat ze zeker nog van me hield. Dat pepte me wel weer een beetje op, maar toch, dat knagende gevoel achter in mijn hoofd ging maar niet weg.

Oktober 2014 verliep weer ongeveer hetzelfde. Midden oktober zei ik tegen haar. Zoals het nu gaat, gaat het niet goed. Ik heb echt het gevoel alsof we uit elkaar aan het groeien zijn en we moeten hier iets aan doen. Mijn vrouw begreep me wel, maar ze zei ook dat we wat haar betreft niets hoefden te veranderen. Voor mijn gevoel echter moest dit wel. Ik ben dus bezig geweest met zelf wat dingen te veranderen, dingen waarvan ik dacht dat ze belangrijk waren voor haar, zodat ze weer verliefd op me zou worden (nu ik er zo aan terug denk, voel ik me ineens enorm naÔef, haar gevoelens voor me waren toen en nu immers veel meer dan gewoon verliefdheid).

Eind november, toen ik mezelf weer een beetje beter voelde, heb ik een hotelovernachting voor ons 2-en geregeld. De kinderen zouden bij opa en oma (haar ouders) gaan logeren. We hebben ons op zaterdag goed vermaakt. Zijn wezen winkelen (uiteraard alleen maar wat leuke dingen voor de kinderen gekocht), hebben heerlijk gegeten in het hotel en zijn naar bed gegaan. De lazy sunday die we erbij geboekt hadden, hebben we geen gebruik van gemaakt. We wilden beiden weer terug naar huis, om te zien hoe het met de kinderen was.

Oktober 2015 gebeurde er ineens iets vreemds. Ondanks dat ik 100 km verderop woon, doe ik nog ieder jaar mee aan een regio activiteit van Scouting regio Eindhoven (al bijna 20 jaar). Deze activiteit werd altijd in de bossen van Stiphout gehouden. In september 2015 kregen we als organisatie echter te horen dat het terrein dat we dan gebruiken al geboekt ws voor een andere activiteit. We moesten dus uitwijken naar een andere locatie. Een van de bestuursleden had mij (als een van de doorgewinterde medewerkers) en enkele andere mensen uitgenodigd om het nieuwe terrein te gaan bekijken. Via e-mail gaf hij al aan welk terrein het zou worden: Eikenburg. Alarmbellen gingen rinkelen in mijn hoofd, sirenes begonnen te loeien en de paniek sloeg al lichtjes toe, Eikenburg is immers ook het terrein waar het Hospice staat waar mijn moeder was overleden. Toch ben ik gegaan. Met lood in de schoenen, knallende hoofdpijn, buikpijn en enorme tegenzin verzamelden we bij een clubhuis, om vervolgens met 6 man naar het terrein te rijden.
Om het nog wat erger te maken, bleek dat het terrein waar de deelnemers zouden slapen (en waar ik dus bij moest verblijven als begeleiding) pal naast het hospice was geplaatst.
Oktober 2015 was voor mij (en ik geloof ook voor mijn vrouw) dus weer geen fijne periode. Toch was tijdens dat bezoek eindelijk het kwartje gevallen. Dit is de oorzaak, hierdoor ben ik van medio september tot medio november niet te genieten en twijfel ik aan alles. Dat jaar verliep toch iets beter dan de voorgaande jaren.

De regio activiteit (een compleet weekend in April) was overigens een groot succes. In de voorbereiding heb ik enkele steken laten vallen, waarschijnlijk ook vanwege mijn negatieve ervaringen met het terrein en de omgeving. Toch heb ik sinds dat weekend ook weer fijne herinneringen aan deze plek en heb ik na 5 jaar de link kunnen leggen tussen mijn buien wisselingen en het overlijden van mijn moeder (ik dacht dat ik een snelle leerling was, maar dat heeft dus alleen betrekking op exacte vakken en ICT geloof ik).

Oktober 2016. Ik zit vrij goed in mijn vel. Ik merk dat ik niet depressief of kortaf ben. Ik geef eerlijk toe dat de verjaardag van mijn moeder weer moeilijk was door te komen, maar dit ging me goed af.

2 oktober 2016. Een oud collega van me (met wie ik nog regelmatig contact heb), laat me weten dat zijn vader is opgenomen in het ziekenhuis met longkanker. 3 weken geleden, zeiden de artsen nog dat het behandelbaar was en dat het behandelplan zeer realistisch was. Niet dus. Hij bezoekt zijn vader dus nu dagelijks in het ziekenhuis, wetende dat ieder bezoek het laatste bezoek kan zijn.

9 oktober 2016 (vandaag dus). Een vriendin van me die ik al 20 jaar ken (haar man is mede organisator van de regio activiteit) geeft aan dat haar moeder ook aan haar laatste levensfase is begonnen, terwijl ze haar vader 11 weken geleden heeft verloren.

Het was de bedoeling om vandaag met het hele gezin het graf van mijn moeder te gaan bezoeken. Dat is ook voor de kinderen dan een relatief leuke ervaring, omdat het een natuurbegraafplaats is en dus geen rechte-rijtjes-van-grafzerken-in-een-open-veld-begraafplaats. We konden het bezoek dus combineren met een wandeling door het mooie bos waar de begraafplaats een onderdeel van is. Helaas is dit niet door gegaan. Mijn schoonvader is donderdagmiddag met spoed opgenomen in het ziekenhuis met een erg lage bloeddruk en hoge koorts. Donderdagavond is hij verplaatst naar de intensive care. Hij wordt nu in slaap gehouden met behulp van medicijnen. Aan de beademing, minstens 6 infusen in zijn lijf en sinds vandaag ook aan het dialyse apparaat. Diagnose: Septische shock, ofwel: zeer ernstige bloedvergiftiging met een grote kans op overlijden.
Ik ben dus sinds vrijdagmiddag (toen we de diagnose te horen hebben gekregen) aan het bedenken hoe ik mijn vrouw in hemelsnaam op moet vangen als het mis gaat. Haar band met haar vader is immers een stuk intenser dan de mijne met mijn moeder was (zonder daarbij mijn band met mijn moeder te laag in te schatten). Ik probeer zoveel mogelijk druk bij haar weg te halen, haar te verzekeren dat de artsen en verpleegkundigen alles doen dat binnen hun macht ligt om haar vader er bovenop te brengen. Vandaag leek het iets beter te gaan. Zijn ademhaling was rustiger en regelmatiger, zijn bloeddruk (dankzij de medicatie) weer op een goed niveau, zijn hartslag weer op een behoorlijk niveau (maar nog wel onregelmatig).

Ik hoop echt dat het leed dat mij de vorige 5 jaar is overkomen, mijn vrouw voorlopig wordt bespaard. Ze doet op dit moment erg koel en ze probeert uit te stralen dat ze alles onder controle heeft, maar ik merk dat ze het er moeilijker mee heeft dan ze wil (misschien zelfs kan) toegeven. Ze belt met ooms en tantes om te vertellen hoe het nu met haar vader gaat. Als ik aan haar vraag of ze het volhoudt, antwoord ze heel koeltjes: “Ja natuurlijk, waarom niet.”, maar ik zie dat ze het er erg moeilijk mee heeft.
Ik zeg het nog een keer: GODVERDOMME, WAT HAAT IK OKTOBER!!!!!