Waarom ik oktober haat.

Door walteij op zondag 9 oktober 2016 22:21 - Reacties (32)
Categorie: Mijmeringen, Views: 6.398

Ja ik weet het, direct een erg sterke titel. Maar geloof me, oktober is enige gehate maand voor mij.
Ik vrees ook dat dit een behoorlijk epistel gaat worden, maar ik moet dit nu eindelijk eens van me af schrijven.

Het begon allemaal zo’n 8 jaar geleden, mijn moeder kwam enkele weken na mijn verjaardag (die in september is) op bezoek en had slecht nieuws te vertellen. Ze had kanker, de artsen wisten zeker dat ze dit konden behandelen. Mijn moeder had net een nieuwe partner gevonden en ik en mijn vriendin hadden een half jaar eerder ons eerste kind gekregen.
Ze had dus meer dan voldoende om voor te knokken en zou er dus ook helemaal voor gaan. Chemotherapie, bestralingen, operatie, heel de rataplan onderging ze in de daaropvolgende maanden, met als resultaat dat ze in mei schoon werd verklaard. Uiteraard wel regelmatige controles, want deze smerige ziekte kan altijd weer terug komen.
Dit bleek (uiteraard) ook bij mijn moeder het geval te zijn. Terwijl ik samen met mijn vriendin alles aan het plannen was voor de bruiloft die we gingen plannen, waarbij mijn moeder als bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand het huwelijk zou voltrekken, kregen we in februari van 2010 te horen dat de K terug was. Ook nu wilde mijn moeder kostte wat kost er weer alles aan doen om dit te overwinnen. Dus opnieuw de hele molen in.
In mijn omgeving heb ik vaker met deze ziekte te maken gehad, en mijn persoonlijke ervaring was toen al, als het terug komt, is er vaak nog maar weinig aan te doen. Ik ging dus (binnenvetter en eigenwijs als ik ben) stevig in de ontkenningsfase. Ging bijna niet op bezoek bij mijn moeder, immers, als ik het niet zie, is het er niet (of in ieder geval niet zo erg). Ik had wel een (in ieder geval voor mijn toenmalige gevoel) geldig excuus, ik woonde immers ruim 100 km verderop. Uiteraard ben ik wel een paar keer na de chemotherapieën op bezoek geweest, waarbij ze op een gegeven moment zei dat ze ons huwelijk (dat in november 2011 gepland stond) echt niet zou halen. Dat was wel even confronterend, maar wel nodig. Ik heb haar toen ook gezegd dat ik dat begreep, dat ik hoopte dat ze er over heen zou komen, maar ook wel wist dat de kans daarop erg klein was.

Enkele weken later werd ze verplaatst van het ziekenhuis in Veldhoven, naar een hospice in Eindhoven. Het was toen vlak voor mijn (en haar) verjaardag.
Enkele weken later, op 19 oktober, gaf mijn moeder aan dat ze het einde echt zag naderen. Ze wilde niet alleen sterven, dus zijn we (haar broers, zussen en aangetrouwde familie, mijn zus met haar man, mijn broer met zijn vrouw en ik) een waakdienst gestart. Mijn vriendin bleef thuis, omdat we de kleine (die toen net 2 ½ jaar oud was) niet met de wake en de daarbij horende stress wilden confronteren. Mijn moeder kreeg een sterk slaapmiddel toegediend, waarmee ze eigenlijk volledig onder zeil moest raken en ze dus uiteindelijk pijnloos zou overlijden. De eerste dagen was dit absoluut niet het geval. Ze was onrustig, kwam regelmatig bij haar positieven en werd dan huilend wakker. 1 nacht zat ik met een tante te waken, waarbij ze ineens overeind kwam, begon te huilen en hardop riep: “Ik heb er genoeg van, ik wil gewoon dood, ik wil dit niet meer.”
Het enige dat ik nog kon zeggen was: “Dan ga je, stop er mee. Het is mooi geweest. We snappen het allemaal. Ook ik, zelfs als ik dat niet eerder zo duidelijk heb gezegd.”
Ik geloof dat dit op vrijdagnacht was. Na deze woordenwisseling was ze ineens een stuk rustiger. Ze sliep in ieder geval nu door. Onze wake hebben we natuurlijk doorgezet.

Tussendoor zijn we (haar vriend, mijn broer, zus met partners en ikzelf) nog naar de natuurbegraafplaats gegaan waar ze begraven wilde worden. Doelloos rondlopen daar, om een mooi plekje te vinden. Na verschillende plekjes die allemaal wel aardig waren, brak de zon door. Deze scheen op een mooie plek, maar eigenlijk niet meer bijzonder dan vele andere plekjes. Het was hier wat rustiger. Belangrijker vonden wij wel, dat de zon nu precies op een plek scheen waar één kastanjeboom keurig in 3 loten uitschoot. Dat vonden we wel treffend voor haar 3 kinderen (ondanks dat we van Eijk heten). Er waren trouwens ook helemaal geen eiken op de begraafplaats.

Op donderdagochtend merkten we dat haar ademhaling wat oppervlakkiger begon te worden. Die dag was ik samen met mijn zus overdag aanwezig. We werden afgelost door mijn broer en een tante. Even een kort gesprek hoe het ging, wat wij dachten, het gebruikelijke “als er iets veranderd, bel je meteen he, dan komen we er aan” en we stapten in de auto om wat te gaan eten en te slapen.
Vlak voordat we naar bed wilden gaan, ging de telefoon. Kom maar naar de hospice, want de ademhaling wordt steeds zwakker en we denken niet dat ze de ochtend gaat halen.
De rest van de familie was ook al ingelicht, maar zouden nog niet komen. De nacht heeft ze gehaald, op vrijdag ochtend om ongeveer 8:00u was bijna de hele familie in de hospice aanwezig. Ik, mijn broer, zus en hun partners waren even naar een ontspanningsruimte gegaan, om te overleggen hoe nu verder. Ik had mijn vriendin een smsje gestuurd dat het nu echt bijna zover was.
Toen we terug kwamen, waren we net op tijd om haar laatste ademhalingen mee te maken. Ik heb haar een knuffel gegeven en haar bedankt voor de mooie tijd samen. Heb me omgedraaid, ben in tranen uitgebarsten heb een van mijn tantes geknuffeld en kreeg spontaan een bloedneus.
Hierop ben ik de kamer uitgegaan. Ik hoorde later van verschillende mensen dat ze een traan over mijn moeders wang zagen rollen toen ik de kamer uit liep en dat ze was gestorven nog voordat de deur dicht viel. Op 29 oktober 2010 is mijn moeder rond 08:30 overleden.

De poeha hierna, hebben we allemaal in een halve roes beleefd. Omdat ze wist wat er stond te gebeuren, had zij zelf al een hele hoop geregeld. De kerk was geregeld, inclusief zo ongeveer de hele mis. Ze had zelf al iemand uitgezocht die de begrafenis zelf moet leiden (mijn moeder deed zelf dit werk ook voordat ze ziek werd, dus ze wist aan wie ze haar en onze wensen kon overlaten).
Alles was hiervoor dus goed geregeld.

Na een rouwperiode denk je dan toch dat het wel weer gaat. Iets meer dan een jaar na haar overlijden ging ik met mijn vriendin trouwen. Na mijn verjaardag werd ik wat humeuriger en wat sneller geďrriteerd. Mijn collega’s op het werk merkten dit ook, maar zeiden niets. Ikzelf kreeg in oktober toch wat twijfels over het trouwen, maar na wat intern gemopper en wat overleg met mezelf, kwam ik tot de conclusie dat dit gewoon kwam, omdat ik zenuwachtig was, zoals vast iedere andere man dit is voordat hij in het huwelijksbootje stapt (mijn vriendin en ik waren dat jaar toch al 10 jaar samen en woonden ook al 8 jaar samen), maar toch weet ik alles aan de huwelijkszenuwen.
De trouwdag was ook goed geregeld, ik moest even een traantje wegpinken, toen de ambtenaar mijn moeder benoemde tijdens de plechtigheid, maar ook die droeve noot ging relatief snel voorbij.

Weer een jaar verder. Mijn vrouw vertelde me in augustus dat ze weer zwanger was. Er was dus een tweede kind op komst. Reden dus voor groot geluk in het huis. Maar opnieuw werd ik na mijn verjaardag humeuriger en kortaf. Ik merkte ineens ook dat ik me ging storen aan dingen bij mijn (nu dus) vrouw, waar ik me eerder nooit aan stoorde, sterker nog, die karaktertrekjes waren jarenlang datgene dat me tot haar aantrok. Ik kon het ook nu niet direct linken aan het overlijden van mijn moeder (toen dus alweer 2 jaar geleden). Het plezier in mijn werk werd minder en ik merkte dat mijn collega’s ineens wat afstandelijker werden, terwijl ik eerder juist altijd de go-to-guy was voor vragen of problemen. Ook naar klanten toe was ik niet meer zo toegankelijk als ik eerder was. Mijn manager heeft me daar toen op gewezen op een hele correcte manier. Wij prikte toen ook heel even de periode aan en dat het pas 2 jaar geleden was dat mijn moeder was overleden. Ik deed dit schouderophalend af en zei, ja, dat is alweer zo lang geleden. De tijd vliegt he. Niet begrijpend waarom hij me even vreemd aankeek, ging ik weer verder met mijn werk.

In maart 2013 werd onze tweede zoon geboren. Uiteraard waren we alle twee dolgelukkig. De maanden vlogen voorbij vol plezier en we genoten met volle teugen van onze twee zoons. De oudste deed zijn uiterste best om goed voor zijn kleine broertje te zorgen. Hij wilde een goede grote broer zijn. Tot en met september was ik de hele tijd in de zevende hemel, ondanks het soms slaaptekort, de poepluiers, de huilbuien en de drukte op het werk.

Tot mijn verjaardag weer voorbij was. Wederom werd ik depressiever. Ik merkte bij mezelf, dat ik soms compleet verkeerde dingen over mijn vrouw dacht. Hield ze nog wel van mij, was dit tweede kind geen ultieme poging om onze relatie te redden, groeiden we nu echt zo ver uit elkaar? Ging het dan na ruim 12 jaar en een kort huwelijk toch helemaal mis?
Koppig, eigenwijs en binnenvetter die ik ben, hield ik dit lange tijd voor mezelf, tot vlak na 29 oktober. Ik barstte vlak voor het avond eten in tranen uit, toen ik aan haar vroeg of we even konden praten. Ze wist niet wat haar overkwam. Ik, die altijd zo koeltjes en kortaf deed, die zijn gevoelens eigenlijk nooit durfde tonen, barstte ineens in het niets in tranen uit. We hebben het er die avond nog eens rustig over gehad, nadat de kinderen naar bed waren gegaan. Ze verzekerde mij er van dat al die vreemde gedachten van mij, niet in de buurt van de waarheid lagen en dat ze zeker niet dacht aan ‘laatste reddingsmiddelen’ een ‘relatie die op springen stond’ en dat ze zeker nog van me hield. Dat pepte me wel weer een beetje op, maar toch, dat knagende gevoel achter in mijn hoofd ging maar niet weg.

Oktober 2014 verliep weer ongeveer hetzelfde. Midden oktober zei ik tegen haar. Zoals het nu gaat, gaat het niet goed. Ik heb echt het gevoel alsof we uit elkaar aan het groeien zijn en we moeten hier iets aan doen. Mijn vrouw begreep me wel, maar ze zei ook dat we wat haar betreft niets hoefden te veranderen. Voor mijn gevoel echter moest dit wel. Ik ben dus bezig geweest met zelf wat dingen te veranderen, dingen waarvan ik dacht dat ze belangrijk waren voor haar, zodat ze weer verliefd op me zou worden (nu ik er zo aan terug denk, voel ik me ineens enorm naďef, haar gevoelens voor me waren toen en nu immers veel meer dan gewoon verliefdheid).

Eind november, toen ik mezelf weer een beetje beter voelde, heb ik een hotelovernachting voor ons 2-en geregeld. De kinderen zouden bij opa en oma (haar ouders) gaan logeren. We hebben ons op zaterdag goed vermaakt. Zijn wezen winkelen (uiteraard alleen maar wat leuke dingen voor de kinderen gekocht), hebben heerlijk gegeten in het hotel en zijn naar bed gegaan. De lazy sunday die we erbij geboekt hadden, hebben we geen gebruik van gemaakt. We wilden beiden weer terug naar huis, om te zien hoe het met de kinderen was.

Oktober 2015 gebeurde er ineens iets vreemds. Ondanks dat ik 100 km verderop woon, doe ik nog ieder jaar mee aan een regio activiteit van Scouting regio Eindhoven (al bijna 20 jaar). Deze activiteit werd altijd in de bossen van Stiphout gehouden. In september 2015 kregen we als organisatie echter te horen dat het terrein dat we dan gebruiken al geboekt ws voor een andere activiteit. We moesten dus uitwijken naar een andere locatie. Een van de bestuursleden had mij (als een van de doorgewinterde medewerkers) en enkele andere mensen uitgenodigd om het nieuwe terrein te gaan bekijken. Via e-mail gaf hij al aan welk terrein het zou worden: Eikenburg. Alarmbellen gingen rinkelen in mijn hoofd, sirenes begonnen te loeien en de paniek sloeg al lichtjes toe, Eikenburg is immers ook het terrein waar het Hospice staat waar mijn moeder was overleden. Toch ben ik gegaan. Met lood in de schoenen, knallende hoofdpijn, buikpijn en enorme tegenzin verzamelden we bij een clubhuis, om vervolgens met 6 man naar het terrein te rijden.
Om het nog wat erger te maken, bleek dat het terrein waar de deelnemers zouden slapen (en waar ik dus bij moest verblijven als begeleiding) pal naast het hospice was geplaatst.
Oktober 2015 was voor mij (en ik geloof ook voor mijn vrouw) dus weer geen fijne periode. Toch was tijdens dat bezoek eindelijk het kwartje gevallen. Dit is de oorzaak, hierdoor ben ik van medio september tot medio november niet te genieten en twijfel ik aan alles. Dat jaar verliep toch iets beter dan de voorgaande jaren.

De regio activiteit (een compleet weekend in April) was overigens een groot succes. In de voorbereiding heb ik enkele steken laten vallen, waarschijnlijk ook vanwege mijn negatieve ervaringen met het terrein en de omgeving. Toch heb ik sinds dat weekend ook weer fijne herinneringen aan deze plek en heb ik na 5 jaar de link kunnen leggen tussen mijn buien wisselingen en het overlijden van mijn moeder (ik dacht dat ik een snelle leerling was, maar dat heeft dus alleen betrekking op exacte vakken en ICT geloof ik).

Oktober 2016. Ik zit vrij goed in mijn vel. Ik merk dat ik niet depressief of kortaf ben. Ik geef eerlijk toe dat de verjaardag van mijn moeder weer moeilijk was door te komen, maar dit ging me goed af.

2 oktober 2016. Een oud collega van me (met wie ik nog regelmatig contact heb), laat me weten dat zijn vader is opgenomen in het ziekenhuis met longkanker. 3 weken geleden, zeiden de artsen nog dat het behandelbaar was en dat het behandelplan zeer realistisch was. Niet dus. Hij bezoekt zijn vader dus nu dagelijks in het ziekenhuis, wetende dat ieder bezoek het laatste bezoek kan zijn.

9 oktober 2016 (vandaag dus). Een vriendin van me die ik al 20 jaar ken (haar man is mede organisator van de regio activiteit) geeft aan dat haar moeder ook aan haar laatste levensfase is begonnen, terwijl ze haar vader 11 weken geleden heeft verloren.

Het was de bedoeling om vandaag met het hele gezin het graf van mijn moeder te gaan bezoeken. Dat is ook voor de kinderen dan een relatief leuke ervaring, omdat het een natuurbegraafplaats is en dus geen rechte-rijtjes-van-grafzerken-in-een-open-veld-begraafplaats. We konden het bezoek dus combineren met een wandeling door het mooie bos waar de begraafplaats een onderdeel van is. Helaas is dit niet door gegaan. Mijn schoonvader is donderdagmiddag met spoed opgenomen in het ziekenhuis met een erg lage bloeddruk en hoge koorts. Donderdagavond is hij verplaatst naar de intensive care. Hij wordt nu in slaap gehouden met behulp van medicijnen. Aan de beademing, minstens 6 infusen in zijn lijf en sinds vandaag ook aan het dialyse apparaat. Diagnose: Septische shock, ofwel: zeer ernstige bloedvergiftiging met een grote kans op overlijden.
Ik ben dus sinds vrijdagmiddag (toen we de diagnose te horen hebben gekregen) aan het bedenken hoe ik mijn vrouw in hemelsnaam op moet vangen als het mis gaat. Haar band met haar vader is immers een stuk intenser dan de mijne met mijn moeder was (zonder daarbij mijn band met mijn moeder te laag in te schatten). Ik probeer zoveel mogelijk druk bij haar weg te halen, haar te verzekeren dat de artsen en verpleegkundigen alles doen dat binnen hun macht ligt om haar vader er bovenop te brengen. Vandaag leek het iets beter te gaan. Zijn ademhaling was rustiger en regelmatiger, zijn bloeddruk (dankzij de medicatie) weer op een goed niveau, zijn hartslag weer op een behoorlijk niveau (maar nog wel onregelmatig).

Ik hoop echt dat het leed dat mij de vorige 5 jaar is overkomen, mijn vrouw voorlopig wordt bespaard. Ze doet op dit moment erg koel en ze probeert uit te stralen dat ze alles onder controle heeft, maar ik merk dat ze het er moeilijker mee heeft dan ze wil (misschien zelfs kan) toegeven. Ze belt met ooms en tantes om te vertellen hoe het nu met haar vader gaat. Als ik aan haar vraag of ze het volhoudt, antwoord ze heel koeltjes: “Ja natuurlijk, waarom niet.”, maar ik zie dat ze het er erg moeilijk mee heeft.
Ik zeg het nog een keer: GODVERDOMME, WAT HAAT IK OKTOBER!!!!!

Volgende: Afscheid nemen.... 10-'16 Afscheid nemen....
Volgende: Aanpassingen kist radio 06-'16 Aanpassingen kist radio

Reacties


Door Tweakers user Bartosy, zondag 9 oktober 2016 23:41

Mooi geschreven,en ook erg knap dat je zulke persoonlijke dingen kunt delen met mensen.

Ook mooi om te zien dat je ondanks de grote tegenzin(kan het goed begrijpen) toch doorgezet hebt en daaruit een antwoord gehaald hebt op een vraag waar je al 5 jaar mee kampt. Ik hoop dat je schoonvader snel weer opknapt sterkte in ieder geval de komende tijd !

[Reactie gewijzigd op zondag 9 oktober 2016 23:42]


Door Tweakers user Thedr, maandag 10 oktober 2016 00:28

Pfff... ik weet er even niks beters op te zeggen dan sterkte, voor jullie allen!

Door Tweakers user bvsteyn, maandag 10 oktober 2016 07:19

Heel veel sterkte!

Door Tweakers user MikeOO, maandag 10 oktober 2016 08:46

Het feit dat je al bezig bent hoe je je vrouw moet opvangen zegt al genoeg. Door al je ervaringen de afgelopen jaren weet je misschien al dat er voor iemand te zijn al heel veel betekend. Dit soort dingen kun je niet leren maar overkomt je en dan moet je je maar zien te redden.

Ik wens jullie heel veel sterkte toe de komende maanden en ook hier komen jullie zeker weer doorheen hoe moeilijk ook dit deel weer wordt.

Door Tweakers user jimmya3, maandag 10 oktober 2016 09:36

damn zit dit gewoon te lezen met tranen in mijn ogen ! Heel veel sterkte !!!! :'(

Door Tweakers user battler, maandag 10 oktober 2016 10:12

En ik maar denken dat dit een klaag-post zou worden over het weer...

Sterkte.

Door Tweakers user Flimovic, maandag 10 oktober 2016 10:32

Oei, das ff heftig op de maandagmorgen... Sterkte kerel!

Door Tweakers user BFmango, maandag 10 oktober 2016 12:58

Disclaimer: ik heb niet je hele post minutieus doorgenomen.

Je hebt een hoop dingen meegemaakt, waarvan een specifieke ervaring voor een behoorlijk trauma heeft gezorgd.

Mijn vriendin (24 jaar oud) heeft haar moeder ook verloren enkele jaren geleden. Ook zij heeft hier een behoorlijk trauma door opgelopen. Ik merk aan haar, net zoals ik in jouw verhaal proef, dat ze hierdoor heel erg emotioneel is als het over overlijdens gaat. Als iemand overlijdt die ze ook maar enigzins kent dan is ze hierdoor geboeid, soms heeft ze dat bij sommige mensen die zo ver van ons beide staan dat ik het een beetje apart vind. Tegelijkertijd begrijp ik het ook wel, ik heb het immers nog niet meegemaakt dat een van mijn ouders is overleden. Het lijkt alsof je door het verlies van een dierbare van iemand anders dit moment als het ware opnieuw beleeft.

Misschien kan je het wat beter plaatsen wetende dat je niet de enige bent.

Door Tweakers user Moosjes, maandag 10 oktober 2016 13:46

Vervelend man!


ps.
Stond die regio activiteit van Regio Eindhoven gepland op het weekend van 8-9-10 oktober 2015? Toen hadden we met Regio ZuidOost Brabant onze RSW in stiphout.

Door Tweakers user Skyrunner, maandag 10 oktober 2016 14:45

Een ieder heeft zo zijn of haar eigen manier om traumatische ervaringen een plek te geven en dat kan snel zijn, maar ook jaren duren, simpelweg omdat je niet weet wat het is aan de ervaring dat je een plekje moet geven, hoe en wanneer.

Ik ben blij voor je dat jij jouw ervaring wel hebt weten onder te brengen daar waar je er vrede mee hebt en wens jullie sterkte toe.

Door Tweakers user AMD1800, maandag 10 oktober 2016 16:13

Sterkte!

Misschien kun je ook tegen haar zeggen dat je ziet dat ze het moeilijk heeft en dat dat oké is en dat je er graag met haar over wilt praten. Of vraag gewoon wat je nog meer kan doen.

Door Tweakers user Kliko, maandag 10 oktober 2016 16:21

Respect dat je dit deelt. Goed om te horen dat je er achter bent gekomen waarom je zo down wordt rond deze tijd. Het zal altijd een lastige periode blijven waarschijnlijk (dagen worden ook korter e.d.)

Veel sterkte de komende tijd en de komende jaren.

Door Tweakers user walteij, maandag 10 oktober 2016 16:37

Stond die regio activiteit van Regio Eindhoven gepland op het weekend van 8-9-10 oktober 2015? Toen hadden we met Regio ZuidOost Brabant onze RSW in stiphout.
8-10 april 2016 was de oorspronkelijke planning voor de Rsw regio eindhoven.

[Reactie gewijzigd op maandag 10 oktober 2016 16:40]


Door Tweakers user we_are_borg, maandag 10 oktober 2016 19:25

Heel veel sterkte.

Gelukkig ben ik dus niet de enigste die er last van heeft, ik heb het in de week voor en tijdens kerst. De rotste dag die ik heb is de dag van overlijden van me moeder. Was van de week foto's aan het bewerken van het 25 jarige huwelijk van mijn ouders ik had er even moeite mee.

Door Tweakers user walteij, maandag 10 oktober 2016 19:38

we_are_borg schreef op maandag 10 oktober 2016 @ 19:25:
Heel veel sterkte.

Gelukkig ben ik dus niet de enigste die er last van heeft, ik heb het in de week voor en tijdens kerst. De rotste dag die ik heb is de dag van overlijden van me moeder. Was van de week foto's aan het bewerken van het 25 jarige huwelijk van mijn ouders ik had er even moeite mee.
Dit jaar ging het mij tot afgelopen donderdag best goed. Maar om heel eerlijk te zijn, gaat het nu ook nog behoorlijk. Natuurlijk heeft ook dit een enorme impact op me, vandaar dat ik zondag besloot om alles eens goed op papier te zetten. Het heeft me een hoop rust gegeven. Ik begreep vorig jaar waarom ik zo anders deed van midden september tot midden november.
Die conclusie alleen al gaf mij een hoop duidelijkheid, maar vooral meer vrede en rust. Sinds ik merkte waarom het mis ging, is het gedrag verbeterd.

Mijn schoonvader lijkt het ondertussen iets beter te doen. Zijn medicatie wordt verminderd en zijn bloeddruk en hart lijken het beter te doen met minder medicatie.
Vanmiddag leek hij even een beetje bij te komen. Er was even de gedachte om de beademing te verwijderen, maar de artsen hebben besloten om hem weer wat dieper in slaap te brengen, omdat zijn longen nog niet sterk genoeg zijn om zelfstandig te ademen.

Door Tweakers user arnovos, maandag 10 oktober 2016 20:47

Wat soms helpt is goede vriend(inn)en van je geliefde een seintje geven dat er iets ergs aan de hand is en dat je vrouw het moeilijk heeft. Die kijken toch weer op een andere manier naar je vrouw en weten soms beter hoe haar ook te steunen.

Steun van meerdere kanten is altijd beter dan steun van 1 iemand.

[Reactie gewijzigd op maandag 10 oktober 2016 20:52]


Door Tweakers user Irtimid, dinsdag 11 oktober 2016 08:00

Een heel indrukwekkend, persoonlijk verhaal. Heftig om te lezen.
Maar goed van je om het te delen, hopelijk heeft het geholpen door het van je af te schrijven.
In ieder geval heel veel sterkte met de hele situatie.
Het is nooit makkelijk om mensen om je heen te verliezen of verhalen van anderen te horen die daarna in dezelfde situatie verkeren.
Helaas merken wij/ik zelf ook dat we dit meer en meer mee gaan maken in onze familie- en vriendenkring gewoon omdat we allemaal ouder worden.

Nogmaals heel veel sterkte de komende tijd !

Door Tweakers user ybos, dinsdag 11 oktober 2016 08:23

Mooie conclusie ;)

Probeer je vriendin toch een keer te laten "breken", lucht giga op voor haar (denk ik ;) ). Ff keer goed janken is gezond in dit soort sitauties.

Toch hoop ik voor je dat je nog een hoop oktobers mee mag maken :P

Door Tweakers user PcDealer, dinsdag 11 oktober 2016 15:43

M.b.t. depressiviteit kan een consultatie bij een specialist van bijvoorbeeld GGzE mogelijk ook helpen.

Door Tweakers user kathaar, dinsdag 11 oktober 2016 19:16

fijn om het hele stuk te lezen, goed gedaan van je!

Door Tweakers user MarsFellow, dinsdag 11 oktober 2016 20:01

Ik reageer normaal eigenlijk nooit.. maar wat een heftig verhaal! Heel veel sterkte voor de komende tijd!

Door Tweakers user Pannenkoekkie, woensdag 12 oktober 2016 08:40

Mooi geschreven... Voor mij is het morgen exact 25 jaar geleden dat ons vader ging (En mee weet de TS wie ik ben :) )... Maar toch merk je ieder jaar weer dat je rond deze periode wat neerslachtiger bent dan normaal. En dat is het niet alleen door het vertrek van het leuke 'af en toe een zonnetje'-weer (Maar het speelt ook wel mee)... Oktober is kut

[Reactie gewijzigd op woensdag 12 oktober 2016 08:41]


Door Tweakers user kzin, woensdag 12 oktober 2016 14:30

Man, wat een verhaal. Het is heel belangrijk dat jij en je vrouw blijven praten. Maak de ander deel van je gevoelens. Dat werkt beter dan je groot houden. Het geeft niet dat je tien keer hetzelfde vertelt, of moet aanhoren. Doe elke keer of het de eerste keer is. Je gevoelens op papier zetten helpt ook, maar stop het niet weg en blijf in gesprek. Anders komt het later driedubbel terug.

Door Tweakers user jick, woensdag 12 oktober 2016 14:55

Heftig verhaal. Sterkte voor jullie!!

Door Tweakers user CrystalViriS, woensdag 12 oktober 2016 18:24

Sterkte... Ik ben mijn opa verloren in oktober, longkanker. Zelfs mijn trouwe viervoeter is in oktober gestorven, ook longkanker. Stom toevallig waren ze ook beide in april geboren... Niet dat het verder veel zegt het is gewoon iets waar ik dan weer aan denk. Ik ben van beide echt erg overstuur geweest. Die ziekte... Bah. Vooral het feit dat ze het zo benauwd krijgen..

Voor de rest nog geen familieleden verloren gelukkig. Al heeft mijn moeder een zware hersenbloeding gehad met kerst. Kerst is mijn oktober. Altijd is er zoiets.... Precies met de kerstdagen en flinke familieruzies en ga zo maar door. Verder gaat het absoluut niet goed met mijn ouders. En we gaan weer richtten kerst.....

Door Tweakers user Macchillie, woensdag 12 oktober 2016 20:40

Wauw, heftig verhaal man.. mooi geschreven..
Uit soortgelijke ervaring zeer dichtbij (depressies), is het herkennen en erkennen ervan de eerste belangrijke stap. Het is goed dat je nu ziet, en weet, dat je mindere periode ergens aan te linken zijn, want dan kan je daaraan werken. En doe dat bij voorkeur samen, alleen is het een heel stuk lastiger. Voor jouw, voor je vrouw, voor je kids, iedereen. Professionele hulp klinkt misschien zwaar, maar ga praten met een psycholoog, ze hebben er voor geleerd, en het is absoluut geen teken van zwakte! Integendeel: het is het laten zien dat je mens bent. En dat ook jij gevoel hebt.
Heel veel sterkte de komende tijd met je schoonvader, wees er waar je kan, maar erken het als het jouw ook teveel wordt. Ga dan samen op gesprek. Nogmaals: niks mis mee!

Ik duim voor jullie!!

Door Tweakers user mouse86, woensdag 12 oktober 2016 23:07

Pff je verhaal met een brok in mijn keel gelezen. Geniet van het leven elke dag die je met elkaar hebt. Heel veel sterkte in deze periode.

Door Tweakers user JT, donderdag 13 oktober 2016 12:29

Wow. Wat een shitmaand voor jullie. Je kunt niet heel veel doen behalve haar vastpakken, praten, aanwezig zijn. En praktische ondersteuning. Misschien dat je nog kunt proberen om emoties los te krijgen zodat ze zicht uit in plaats van groot houdt. Zeg de juiste dingen die haar raken (zoals dat het ok is als ze verdriet heeft wanneer je schoonvader zeer ziek is en het verkeerd kan aflopen). Of als ze bijna moet huien bij muziek die haar raakt pak haar vast.

Door Tweakers user Pat911, donderdag 13 oktober 2016 16:41

Mooi hoe je onder woorden kan brengen hoe je je voelt, en ook dat je duidelijk weet waarom dat zo is (omdat het eerst onbewust was).

Wat Macchillie zegt is een goed advies: praat erover met een buitenstaander die weet hoe hij dit kan begeleiden. Hoeft geen traject te worden, misschien is 1 gesprek al een eye opener voor je vrouw. Dat duidelijk wordt dat ze zich niet groot hoeft te houden.

Heb je dit ook aan je vrouw laten lezen?

Ik wens jullie allebei veel sterkte.

Door Tweakers user kwarkjes, donderdag 13 oktober 2016 17:13

Wow dude! brok in m'n keel als ik geel eerlijk ben.
Respect! mooi geschreven.
En heel veel sterkte

Door Tweakers user Maykz0r, vrijdag 14 oktober 2016 09:48

Hoi Waltij,
Heftig verhaal en (helaas) heel herkenbaar. Mijn vader is iets meer dan 2 jaar geleden overleden, ook aan kanker en heeft ook in een hospice gelegen. Ik heb ook momenten meegemaakt waarbij hij zei "ik wil dood, ik hoef dit niet meer", dit heeft erg veel indruk gemaakt. Je bent niet alleen.
Het verdriet blijft maar je leert ermee omgaan en iedereen vult het op zijn manier in. Ik hoop ook dat dit voor jou helend werkt en dankjewel voor het delen van je verhaal. Sterkte met je schoonvader en het opvangen (waar mogelijk) van je vrouw. Ik kan mij ook voorstellen dat het confronterend is voor jou en dat is ook oké, blijf praten.

[Reactie gewijzigd op vrijdag 14 oktober 2016 09:49]


Door Tweakers user B00st3r, donderdag 20 oktober 2016 15:28

Heftig verhaal. Heel veel sterkte!

Veel herkenbare stukken voor mij. Mijn moeder is afgelopen augustus overleden. Eind maart kregen we de diagnose hersentumoren, uitgezaaid vanuit haar longen. Ik wist dat er weinig hoop was, maar je blijft toch hopen op genezing. Dan ineens zie je je moeder kaal. Een paar weken later heeft ze besloten geen chemo meer te willen, na 1 kuur al... Ze gaf aan liever dood te willen. Deze zin heeft ze in de laatste maanden van haar leven zo vaak uitgesproken, dat wens je niemand toe. Ze raakte steeds meer in de war. Ging zich druk maken om kleinigheden en over 'ons', haar gezin.

In juli is ze opgenomen in een hospice. Hier is ze snel achteruit gegaan en raakte ze nog meer in de war. Ze wilde blijven bewegen terwijl haar lichaam dit al niet meer aan kon. Je eigen moeder op de grond vinden omdat ze is gevallen, dat breekt je hart.

Begin augustus was de euthanasie gepland, deze ging niet door omdat ze niet duidelijk genoeg kon uiten aan de huisarts dat ze echt wilde overlijden. Ze was teveel in de war. Dit betekende dus een nog langere lijdensweg. Ze heeft mij, mijn vader en mijn broertjes en zusje zo vaak aangekeken met haar ogen alsof ze een klein bang vogeltje was, met de woorden: 'Help me nou. Ik wil dood'.

19 augustus is ze overleden, nadat ze een aantal dagen daarvoor palliatieve sedatie had gekregen. Ook zij had een traan over haar wang toen ze overleed.

Reageren is niet meer mogelijk